Leven als God in Frankrijk

Zomaar een picknick op een weekdag in januari ...

En ja, ik mocht een foto nemen. 

Souriez!

De goede raad van verzorgster Danièle was een gouden tip. Clara en ik oefenden op voorhand voor de spiegel en in de auto. We kwamen minder bezwaard aan in Les Camélias en we groetten iedereen vriendelijk, zoals het personeel dat ook voorbeeldig doet. Ik zou wel eens willen weten wat voor opleidingen ze daar zoal krijgen.

Mijn vader was erg rustig en een beetje verward. Hij vraagt regelmatig in welke gemeente we zijn en soms vraagt hij zich hardop af of we nu in Outer of Zandbergen zijn, of ze bij een steenweg wonen en of er beneden nog steeds een "naftpomp" is. De dingen die we hem vertellen over het rusthuis, hoeveel mensen er wonen en waar hij gaat eten, neemt hij met kalme verwondering aan. Hij sputtert en dreigt niet meer.

Mijn moeder kloeg niet, maar stelde een paar vragen over thuis. Wat ik eet, of haar zilveren bestek wel veilig opgeborgen is en of de katten nog "in huis doen".

Glimlachen dus, en vrolijk vragen stellen en aandacht geven. Het werkt!

Vrolijke gezichten

De vrolijkheid is nog ver te zoeken. Mijn moeder klaagt en blijft naar alternatieven zoeken. Het enige wat ik haar durf beloven is dat ze op de wachtlijst van het rusthuis in Sorrède blijven staan. Als ze over een paar weken of maanden een aanbod voor een tweepersoonskamer krijgen en ze nog altijd niet tevreden is, kunnen we een verhuis naar Sorrède overwegen. Al vrees ik dat ze zich ook daar zal vervelen en dat ook daar de wachttijden op hun beurt om verzorgd te worden langer zullen zijn dan gewenst. Ik hou het maar achter de hand om haar niet alle hoop te ontnemen.

Na ons bezoek botsten we bij de lift op verzorgster Danièle die ons lang en vriendelijk toesprak. Ze verzekerde ons dat ze oprecht bekommerd is om onze ouders om de eenvoudige reden dat ze zelf ook ouders heeft en weet wat het is als je beslissingen in hun plaats moet nemen. "Voor ons, het personeel, is het fijn om te zien dat mensen zich na een tijdje beter gaan voelen en dus werken wij daaraan en zoeken we naar alles dat kan helpen."

Tenslotte gaf ze ons de goede raad om te glimlachen en vrolijk te zijn als we op bezoek komen. "Jullie komen hier aan met een lang gezicht", zei ze. Het is waar, de angst en de bezorgdheid voor de staat waarin we onze ouders zullen aantreffen, is waarschijnlijk op onze gezichten te lezen. Geen wonder dat onze ouders ook niet glimlachen.

Zelfs driekoningengebak met cider en de boon die "toevallig" in het stuk van mijn moeder zat, kon hen niet opvrolijken. Clara en ik spreken af om bij het volgende bezoek ons best te doen om daar verandering in te brengen.

Lieu de vie

De aanpassingsproblemen van mijn ouders schijnen niet ongewoon te zijn. "Ceci est un lieu de vie," zegt de coördinerende arts, "hier gebeurt alles wat ook in het gewone leven gebeurt." Ze bedoelt dat mijn vader niet de enige is met een problematische persoonlijkheid. Het samenzijn met mijn vader is voor mijn moeder op dit moment erg moeilijk. De directrice, de arts en de hoofdverpleegster hebben na overleg een paar voorstellen voor haar. Een kamer delen met een andere dame, of een eigen kamer, maar mijn moeder wil het nog eens proberen.

Ook de arts heeft voorkeur voor samenblijven. "Ze zijn al hun hele leven samen," zegt ze "het is aan ons om oplossingen te zoeken."

Mika broedt op de appelmand

Waarom vrouwen liegen ...

... is de titel van een boek van Harriet Lerner, waar ik erg nieuwsgierig naar ben. Al weet ik wel waarom ik lieg. Ik heb het thuis geleerd. Mijn moeder heeft ons om bestwil leren liegen in alle toonaarden. Voor mijn vader werd veel verborgen of omgebogen. Geen wonder dat hij wat paranoïde is. Het ging soms heel ver. Zo ben ik als zeventienjarige een maand alleen op reis geweest omdat mijn vader niet mocht weten dat ik ontslagen was op mijn vakantiejob.

Vandaag maakte ze mijn vader wijs dat ik op zoek ben naar een inwonende huishoudster, zodat ze binnenkort weer naar huis kunnen gaan. Ik heb het niet rechtgezet. Mijn vader onthoudt toch maar "van twaalven tot de noen". Al vrees ik dat mijn moeder haar toch wel grove leugen-om-bestwil het liefst van al zelf wou geloven.

Maar al bij al waren ze beiden vandaag veel rustiger. Het onderwerp naar huis gaan kwam nog een paar keer op tafel, maar er werd niet meer gesmeekt en gedreigd. 

In hun plaats

Het uitvallen van het korte termijngeheugen van mijn vader heeft af en toe voordelen gehad, maar nu maakt het alles nog veel meer ingewikkeld. Vandaag was hij woedend omdat iemand zijn tv thuis had weggehaald en "hier" had geplaatst, waar hij helemaal niet hoorde.
Vooral mijn moeder moest het ontgelden in niet al te fraaie zinnen.
Mijn moeder was wanhopig en smeekte om hem mee naar huis te nemen.

Tot hier vat ik het samen. Ik wil de film niet nog eens overlopen.

Clara en ik spreken elkaar moed in. We hebben alles gedaan, zeggen we. Nog meer, gaat niet meer. Ook het personeel spreekt ons moed in. Voel je niet schuldig, blijven ze herhalen.

Het is geen schuldgevoel, het is in hun plaats lijden. Me indenken hoe ik in hun plaats zou reageren, als ik net als zij geen keuze meer zou hebben.